อาทิตย์อับแสง
 

เคยชม
ด้วยความรักจริงยิ่งใหญ่
รักเอย
ร่มเย็นมิเว้นวายวัน
ทิวางาม
สุริยาแสงส่ง
ร้างกัน
มืดมนหมองมัวปานใด

ไกลกัน
ร่างกายทรุดโทรมทุกส่วน
รักเอย
ค่ำคืนฝืนใจไปนอน
ทิวาทราม
สุริยาหมองหม่น
หวังคอย
จวบจนทิวาเรืองงาม

 

ร่วมภิรมย์ใจ
ผูกพันหัวใจเรามั่น
เคยอยู่เคียงกัน
ด้วยความสัมพันธ์ยืนยง
ยามอยู่เคียงคง
ปวงชีวิตในโลกดำรงเริงใจ
วันห่างไปไกล
เยือกเย็นเข็ญใจรัญจวน

พาพรั่นใจครวญ
จิตใจร้อนรวนแรงอ่อน
เลยกลับอาวรณ์
ยิ่งดูเหมือนฟอนไฟลน
ยามห่างดวงกมล
ปวงชีวิตในโลกอับจนเสื่อมทราม
คอยเฝ้าโมงยาม
สบความรักยามคืนคง