ยามค่ำ
 

ยามประกายแสงทองส่อง
ประเทืองผองมวลชีวา
ยามประกายแสงเดือนส่อง
ชื่นชมสมดังดวงใจ
ยามค่ำลงโพล้เพล้ถ่ายเทประภา
มีแต่ความมืดมนอับจนดวงมาน
แท้ที่จริงนั้นยามค่ำ
ค่ำลงแล้วราตรีใหม่

ยามรุ่งแสงทิวางาม
โลกเริงสำราญปานใด
ครั้นเมื่อยามแสงเดือนส่อง
หมู่ดาววับวามงามตระการ
ยามค่ำลงสลัวมืดมัวแสงสี
มีแต่ความมืดมนอับจนดวงใจ
แท้ที่จริงนั้นยามค่ำ
ค่ำลงแล้วราตรีตาม

งามเรืองผ่องนภา
ดังพรจากฟ้าเสกมาให้
ยามนวลผ่องฟ้าไกล
สบสุขสดใสหทัยบาน
ในเมื่อยามทิวาต่อราตรีกาล
เหงาปานขาดใจ
นำให้รื่นฤทัย
เคลื่อนมาพาใจให้ชื้นชื่นเชย

เรืองอร่ามวิไล
หมู่มวลพันธุ์ไม้ดอกใบบาน
ราตรีผ่องสำราญ
โลกเป็นสถานชื่นบานใจ
แสนเปลี่ยวในฤดีสุดที่อาลัย
คอยคืนใหม่งาม
นำยามเนื่องถึงนาม
โลกยิ่งสุดงามสมความชื่นชม